วันนี้เป็นอะไรไม่รู้อยู๋ดีๆ ก็นึกถึงเรื่องของคนที่ชอบขึ้นมา ทั้งๆที่ตัดใจไปนานแล้ว แฮะๆ แต่ก็ไม่ได้อะไรมากเลยมาเขียนไดอารี่ในวันนั้นดู
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ผมเป็นนักศึกษาปีที่ 2 มันก็เป็นสิ่งแน่นอนที่ผมอยากจะจีบเด็ก เพราะเมื่อปีที่ผ่านผมได้อกหักโดยไม่ได้พูดอะไรสักอย่าง เธอปฏิเสธผมโดยการให้เพื่อนรับโทรศัพท์บ้าง ไม่รับสายบ้าง มันทำให้ผมช้ำใจยิ่งนัก แต่น้ำตาของผมไม่ไหลสักหยด.
เปิดเทอมที่ผ่านมาผมทำงานเกี่ยวกับรับน้องหลายอย่างมากไม่ว่าจะเป็นของมหาลัย หรือของคณะ แต่ผมก็ต้องผิดหวังเพราะผมไม่เจอใครที่ต้องสายตาผม ผมก็คิดในใจไม่เป็นไรปีนี้ ไม่มีแฟนก็ไม่เป็นไร เพื่อนยังมี.
ต่อมาถึงวัน Freshy Game ผมก็ได้ไปพบกับน้องคนหนึ่ง เธอเป็นคนเรียบๆ แต่ในความคิดผมผมคิดว่า เธอคนนี้น่ารักมาก ผมอึ้งไม่สามารถพูดอะไรได้ แล้วน้องก็ตอบกลับมาว่า สวัสดีค่ะ พี่ หลังจากนั้นผมก็คุยกับเธอเรื่องงานต่างๆที่เธอควรทำมนฐานะที่เป็น Freshy.
น้องคนนั้นไม่เคยโทรหาผมเลยสักครั้ง ในใจผมเองก็ว่างเปล่า สับสน วุ่นวาย ผมได้แต่เป็นฝ่ายโทรหาเขาในตอนนั้น เวลาน้องไม่รับสายผมก็จะเศร้า แต่พอน้องโทรกลับผมกลับดีใจเหมือนเป็นบ้า. ผมได้หลอกตัวเองอยู่พักหนึ่งถึงแม่ว่ามันจะไม่ยาวมากในเวลาแค่ 3 เดือนที่ผมได้คบกับในฐานะของ รุ่นพี่กับรุ่นน้อง. แต่พอผมคิดจะบอกเธอว่าชอบน้องเขาจะมักอยู่กับเพื่อนเป็นกลุ่มๆ และน้องเขาไม่อยู่หอซึ่งทำให้ผมลำบากใจมาก ผมชวนน้องเขาไปเที่ยวหลายครั้งแต่เธอมักจะไม่ยอมไป. แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ยังชวนเรื่อยๆโดยชวนทั้งเพื่อนของน้องคนนั้นด้วย แต่ก็ไม่สำเร็จ.
พอถึงวันเกิดของน้องเขาผมอดทนถึงเที่ยงคืนเพื่อจะโทรหาน้องเพื่อ HBD แต่พอน้องเขารับน้องเขาพึ่งตื่นจากการหลับ (เพราะเพื่อนเขาไป HBD ที่นั่น) ผมเอาของขวัญไปให้น้องในวันถัดไป น้องเขาก็ตอบมาเพียงแต่ว่า ขอบคุณค่ะ โดยที่ไม่ชวนคุยอะไรต่อเลย.ไม่นานหลังจากนั้นนักสิ่งที่ผมคิดได้ ผมเองก็เป็นได้แต่ รุ่นพี่ที่ดีคนหนึ่ง เพราะน้องไม่เคยปฏิบัติมากกว่านั้นเลย น้องคนนั้นมีคนจีบพอสมควร อันนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ผมว้าวุ่นใจมาก. ผมจึงได้แค่คุยโทรศัพท์กับน้องเขาเรื่อยๆมา.
และแล้วมีวันหนึ่งผมได้พบกับน้องของเขาเดินกับเพื่อนแต่เวลาน้องเจอผม น้องเขาเดินหนีผมปข้างหน้า ตอนนั้นผมได้แต่คุยกับเพื่อนเขา และมีความเสียใจในใจลึกๆ
วันพรุ่งนี้ เป็นวันลอยกระทง ผมกะจะบอกน้องเกี่ยวกับความรู้สึกของผมให้น้องเขาทราบ. ผมจัดเตรียมแผนไว้ตลอดพร้อมโทรหาน้องถามว่าน้องสามารถจะอยู่ดึกได้ไหม น้องเขาบอกว่าได้ ในใจผมคิดว่า OK ละ.
วันนี้ผมโทรหาน้องตอนบ่าย 4 โมงครึ่งซึ่งเป็นเวลาเลิกเรียนแน่ๆ ผมชวนน้องไปดูดอกไม้ไฟ ซึ่งน้องตอบว่าOK ผมเลยบอกว่าถ้าน้องจะไปถึงงานลอยกระทงให้โทรเรียกผมด้วย.(ซึ่งผมไปกับเพื่อนก่อนเพราะน้องเขาก็ไปกับเพื่อนของเขา.) ผมไปพบน้องที่งานน้องเขาไม่เห็นผม แต่น้องเขาไม่ได้โทรหาผม มันทำให้ผมทำอะไรไม่ออก หน้าตาผมตีหน้าว่าเศร้ามากพูด หัวสมองของผมว่างเปล่าถึงขั้นว่าเพื่อนต้องมาสะกิดถึงรู้สึกตัว. หลังจากนั้นผมจึงไปจุดดอกไม้ไฟเล่นกับเพื่อน และแล้วน้องคนนั้นก็โทรมา พูดว่า ขอโทษนะคะพี่หนูลืม ผมเลยพูดว่า ไม่เป็นไรแล้วน้องถึงหอหรือยัง ถ้าถึงมาดูดอกไม้ไฟกันไหม โทรเรียกพี่ด้วย. ตอนนี้จิตใจผมสับสนมากไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี นั่งคิดได้อยู่คนเดียว. ถึงเวลา สี่ทุ่มครึ่ง ผมชักงงว่าทำไมน้องเขาถึงยังไม่โทรหายมทั้งๆที่ผ่านมา ประมาณ 40 นาทีแล้ว ผมจึงโทรหาน้อง แต่แล้วน้องเขาบอกว่าน้องอยู่หอตั้งนานแล้ว. ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นของเล่นที่ถูกให้น้องเขาปั่นหัว ผมซึมมากในตอนนั้น. ผมเลยบอกไปว่างั้นลงมาดูกันไหม ซึ่งน้องเขาก็ลงมา. แต่แล้วสิ่งที่ผมคิดไว้มันก็เป็นจริง น้องเขาลงมาพร้อมกับเพื่อน ประมาณ 8 คนและใช้เวลาเป็นครึ่งชั่วโมง ในการเดินทาง ทั้งๆที่ 10 นาทีก็ถึงที่นัดแล้ว แล้วน้องก็บอกว่า พี่คะ หนูกลับก่อนนะคะพอดีแม่มารับแล้ว ตอนนั้นหัวใจผมแตกสลาย ผมได้แต่ฝืนยิ้มออกมาให้น้องเห็น พอเพื่อนไปส่งน้องกันหมด ผมได้แต่ต้องมากอดเพื่อนของผมซึ่งผมได้ปรึกษาไป. ผมไม่รู้ว่าผมต้องทำอย่างไรดีตอนนี้ น้องเขาไม่ได้แคร์ความรู้สึกผมเลยหรือ และผมได้จุดดอกไม่ไฟที่ผมเตรียมมาเล่นกับน้องเขากับเพื่อนๆของน้อง. ผมเดินไปเรื่อยไร้จุดหมาย สิ่งที่ผมทำตอนนั้นผมได้หยิบมือถือขึ้นมา กดเบอร์ของน้องคนนั้น ซึ่งตอนแรกผมก็โทรหาเขาไม่ติด แล้วน้องก็เลยโทรกลับมา ผมจึงบอกความรู้สึกของผมไปว่า พี่ชอบน้องนะ พี่อยากบอกความรู้สึกที่พี่คิดกับน้องไว้ พี่ไม่อยากเก็บเอาไว้ น้องเขาตอบแค่คำเดียวว่า อือ ค่ะ ผมกลับมาถึงห้องได้แต่นั่งเงียบๆคนเดียวน้ำตามผมไม่ไหลสักหยด นอนไม่หลับ หัวสมองไม่สั่งการไร เพื่อนผมก็บอกว่าบอกความรู้สึกไปแล้วไม่ใช่เหรอแล้วจะมานั่งเครียดอะไร ผมไม่โต่ตอบ ไม่พูดไรทั้งนั้น ผ่านจากนั้นผมเริ่มได้สติหลังจากเพื่อนผมนอนไป สิ่งที่ผมทำต่อไปคือ ผมเดินมาคอมเครื่องนี้ พิมพ์เกี่ยวกับความรู้สึกที่ผมคิดกับน้อง ตอนนี้น้ำตาของผมค่อยๆไหลออกมาก. ผมไม่รู้ว่าทำไม่ผมต้องมาpostไว้ที่บอร์ดแห่งนี้ แต่สิ่งที่ผมคิดก็คงจะเก็บเอาไว้เป็นความรู้สึกชอบที่มีต่อน้องเขา.
ถึงตอนนี้ผมคงจะไม่มีสิ่งที่เรียกว่า ความรัก ที่จะ รัก หรือ ชอบ คนอื่นไปอีกนาน เพราะตอนนี้เพียงแค่ผมหลับตาลงและคิดถึงเรื่องน้องคนนั้น และน้ำตาผมก็ไหลออกมา ผมไม่เคยชอบใครเท่านี้มาก่อนแต่ทำไมความรู้สึกในใจของผมมาสามารถถึงส่งถึงน้อง ผมไม่รู้.
กระทู้นี้ผมอยากเก็บไว้เป็นความทรงจำของผม กรุณาอย่าโพสจับผิดนะครับ
ถึงเพื่อนของน้องคนนั้นที่มาพบเห็นกระทู้นี้กรุณาอย่าบอกน้องคนนั้นนะครับ
ถึงน้องที่พี่ชอบ พี่พิมพ์ไปมันเป็นความรู้สึกของพี่ที่คิดกับน้อง ซึ่งวันนั้นพี่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับความรู้สึกชอบที่มีต่อน้องแล้ว ตอนนี้พี่รู้เพียงแค่ว่าน้องคิดกับพี่แบบ รุ่นพี่ ให้แก่น้องได้เท่านั้น.
New window
Print
